FJARÞJÁLFUN
GREINAR
GREINAR
Sambandsleysi
Finnst þér erfitt að takmarka gómsætar kaloríuhlaðnar máltíðir, víndrkkju og sælgæti við eitt til tvö skipti í viku? Það er sjokkerandi….við á heilsuvagninum erum hinsvegar hoppandi af kæti yfir kjúklingnum á mánudegi en ekki löðrandi pizzu með brauðstöngum á kantinum. HALLÓ!!! Vaknaðu og lyktaðu af túnfisknum. Ef það væri auðvelt að fylgja hreinu mataræði þá myndu allir sporta 50 cm byssum og hefluðum six-pakk allt árið um kring. En málið er að stærsta hindrunin í veginum er hausinn og litli púkinn sem djöflast og hamast þar til að koma þér á kaldan klaka með markmiðin þín. Því miður eru alltof margir sem falla örendir í baráttunni við þennan gæja.
Við sem höldum okkur á mottunni vitum að hreint mataræði og reglulegar rækarferðir kemur okkur á áfangastað. Það munu reglulegar sófavermingar með pizzu í annarri og kók í hinni hinsvegar ekki gera.
Ef það er eitthvað sem Naglinn þolir ekki þá er það grenj og væl yfir árangursleysi þegar smettið hefur verið smurt reglulega með snúð og kókómjólk, eða hvítvíni og rjómasósum.
Ef þú ert ekki að leggja þig 100% fram hvernig geturðu þá ætlast til að ná 100% árangri?
“Já en ég vil bara lifa lífinu, ég get ekki verið munkur í meinlætalífi“
Gott og vel, látum það liggja milli hluta að flokka víndrykkju, sælgætisát og kókdrykkju sem mælikvarða á að lifa lífinu. En sannleikurinn er sá að til þess að lifa heilsusamlegu lífi er ekki samasemmerki milli heilsusamlegs mataræðis og meinlætalífs. Ekki falla í sömu gryfju og svo alltof margir þar sem aðeins kál og kjúlli er í boði. Slíkar drastískar aðgerðir hafa bara eina útkomu – uppgjöf.
„Ég var í afmæli, skírnarveislu, fermingu. Ég kunni ekki við að segja nei. Það er bara of mikið félagslíf í gangi hjá mér”
En svo vantar ekki yfirlýsingarnar um hin og þessi markmið og að það þurfi að ná þeim fyrir þennan og þennan dag. Kjarni málsins er hinsvegar sá að ef þú vilt „lifa lífinu“ oft í viku skaltu ekki voga þér að grenja yfir bætingaleysi í ræktinni, að spikið hypji sig ekki eða að kjötið hlaðist ekki í bunkum.
Það er þetta sambandsleysi í hausnum á fólki milli eigin frammistöðu og væntinga til árangurs sem setur allar taugarnar í Naglanum í spennitreyju og pirringurinn streymir um skrokkinn á 100 km/klst.
Ef þú ákveður leiðina að markmiðinu þá verðurðu að sætta þig við hvað felst í að halda þig á þeirri braut. Ef þú þarft að finna innri hvöt til að halda þig þar og ekki tilbúin(n) að skuldbinda þig þar, þá ertu kannski á vitlausri braut. Þegar allt kemur til alls er það hegðun okkar sem ákvarðar hvað skiptir okkur máli.
