FJARÞJÁLFUN
GREINAR
GREINAR
Þráhyggja yfir kílóatölunni
Ef það er eitthvað sem framkallar heilablæðingu af pirringi hjá Naglanum þá eru það óraunhæft bull um hvaða kílóatölu fólk vill vera í. Naglinn hvetur fólk til að setja sér mælanleg markmið þegar kemur að líkamanum en það þarf ekki endilega að vera kílóatala og í raun eru kíló einn lélegasti mælikvarði á árangurinn. Sentimetrar, fatastærðir og ljósmyndir eru mun betri viðmið og oftar en ekki er meira raunsæi þar en þegar kemur að blessuðum kílóunum.
Óraunhæft kjaftæði er t.d þegar kona sem er 1.70 m á hæð vill komast niður í 60 kg. Hvað gerist þegar þú nærð þeirri þyngd? Eilíft Nirvana, himnarnir opnast og litlir englar með hörpur koma niður og syngja? Nei, það gerist ekki. Eina sem er gulltryggt með svona kjánalegu markmiði eru vonbrigði og vonbrigði ofan því líkaminn mun streitast fram í dauðateygjurnar því þessi þyngd er honum engan veginn eðlislæg. Ef svo ólíklega vill til að þú náir að skafa af þér alla mör (og vöðva) og verða 60kg horað hræ þá muntu ekki vilja hætta þar. Væri nú ekki miklu skemmtilegra að vera 57 kg og komast í buxur í mínusstærð ( þeir hljóta að vera farnir að framleiða buxur í minna en núll).
En af hverju að hanga alltaf á þessu útlitslega? Af hverju ekki að setja sér markmið að geta tekið 60kg í bekk? Eða sprettað 100m á x sekúndum?
Af hverju er það svo að svo margar konur leyfa sjálfsmyndinni að beintengjast einhverri random tölu sem stafrænt kvikindi gubbar útúr sér? Er það vegna þess að því neðar sem vigtin fer því meiri tútta verðurðu? Því minni sem brækurnar eru sýnir hvað þú ert með rosalegan sjálfsaga?
Sýnir það ekki bara óheilbrigt samband við sjálfsmyndina, mataræði og æfingar? Af hverju leyfa svo margar konur sér að tapa glórunni yfir hvernig skrokkurinn lítur út (eða lítur ekki út) eða hvað þarf að gera til að ná líkamlegri fullkomnun. Það mætti halda að sumar konur séu með snert af Josef Mengele, nú á að búa til líkamlegt übermensch og allt er lagt í sölurnar.
Allir þekkja hvaða langtíma afleiðingar yfirþyngd hefur á skrokkinn og ef þú ert í þeim hópi gerðu þá eitthvað í málunum, aðallega heilsunnar vegna og auðvitað líka til að öðlast meira sjálfstraust ef sjálfsmatið er lélegt. Ef þig langar að skafa pínu af þér fyrir bikiníið ókei fínt, en gerðu það á heilbrigðan hátt og ekki þráhyggjast yfir hvað þú heldur að þú eigir að vera þung eða hvernig líkaminn eigi að líta út.
Tileinkaðu þér heilbrigt og rétt mataræði, refsaðu járninu, spændu upp hlaupabrettið og leyfðu líkamanum að verða eins og hann vill vera. Það er engin ástæða til að lamast vinstra megin af frústrasjón þó mittið sé ekki 60 cm ef þú ert ekki byggð til að hafa mjótt mitti.
Hættu að einblína bara á hvernig skrokkurinn lítur út og hugsaðu frekar um hvað hann getur gert. Settu fútt í lyftingarnar til að verða sterkari – taktu beygjur og dedd með hefnd í huga.
Setjum smá “Girl Power” í dæmið. Viltu vera aumingjans horbleyða sem þarf hjálp karlmanns til að flytja milli húsa? Eða viltu vera töffari sem deddar 100 kg og massar kassa með annarri? Þú munt upplifa mun meiri sigurtilfinningu við að slíta 100 kvikindi uppaf gólfinu en að ná einhverri ómerkilegri tölu á vigtinni eða mittinu.
